ArtscapeLogo.bmp

Έγραψαν για την Boundaries

Wrote for Boundaries

boundtitle.jpg

Κατάλογος Έκθεσης

Exhibition Catalogue

 

Από τα εγκαίνια της Έκθεσης

Exhibition Opening

 

Ευχαριστίες

Acknowledgments

 

 

H εικαστικός και επιμελήτρια Becky Campbell, ο νεοσύστατος πολιτιστικός χώρος Artscape Athens και ο χώρος φιλοξενίας καλλιτεχνών Snehta Residency παρουσιάζουν την έκθεση Boundaries

Διασχίζουμε και βρισκόμαστε καθημερινά αντιμέτωποι με διαφόρων ειδών όρια - άλλες φορές εν γνώση μας και άλλες χωρίς να το συνειδητοποιούμε. Μετακινούμαστε μεταξύ διαφορετικών περιοχών της πόλης, διασχίζουμε πόρτες. Κοιμόμαστε και ξυπνάμε, πεινάμε και είμαστε χορτάτοι, περνώντας διαρκώς από μία κατάσταση σε μια άλλη.

 

Η έκθεση Boundaries παρουσιάζει τα έργα 32 δημιουργών: 28 εικαστικών καλλιτεχνών, δύο συγγραφέων, ενός ηθοποιού κι ενός μουσικού. H Artscape Athens και η Snehta, οι δύο χώροι που φιλοξενούν την έκθεση, γεμίζουν με βίντεο, φωτογραφίες, ζωγραφική, σχέδια, κολάζ, γλυπτά, κατασκευές και εγκαταστάσεις ενώ ταυτόχρονα, μια σειρά από περφόρμανς και εικαστικές παρεμβάσεις λαμβάνουν χώρα στην πεντάλεπτη διαδρομή μεταξύ των δυο τοποθεσιών.

 
Κάθε έργο που παρουσιάζεται διερευνά μια συγκεκριμένη ιδέα και κατεύθυνση, που σχετίζεται με το θέμα των ορίων. Μεταξύ αυτών είναι η σκιά, το μυστηριώδες και απόμερο, η μεθοριακότητα, η αίσθηση του διαχωρισμού από τη χώρα προέλευσης, οι γεωγραφικές μετατοπίσεις και η αδυναμία του να κατανοήσει κάποιος πλήρως τις σκέψεις κάποιου άλλου. Οι ποικίλες προσεγγίσεις και τα διαφορετικά μέσα που χρησιμοποιούν οι συμμετέχοντες καλλιτέχνες έρχονται σε διάλογο μεταξύ τους, εσωτερικά και ενδιαμέσως των εκθεσιακών χώρων, με αποτέλεσμα να επικρατούν ομοιότητες και συνδέσεις μεταξύ αυτών των συναντήσεων.



21-30 Μαρτίου 2014

Εγκαίνια 20 Μαρτίου 8-10 μμ.

Artscape Athens | Μοσχονησίων 5, Πλατεία Αμερικής, Αθήνα 112 52

Snehta | Αγίας Ζώνης 1, Κυψέλη, Αθήνα 113 61

Δευτέρα-Παρασκευή 5-9 μμ. 

Σάββατο | Κυριακή: 12-9 μμ.

 

Artscape Athens - Ανοιχτό Τοπίο Πολιτισμού. H Artscape Athens βρίσκεται στα σύνορα μεταξύ Κυψέλης και Πλατείας Αμερικής, στην οδό Μοσχονησίων 5. Λειτουργεί από την αρχή του 2014 ως η αίθουσα πολιτιστικής έκφρασης και καλλιτεχνικής δημιουργίας της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας  Ελληνικό Μουσείο Παραμυθιών. Σκοπός της είναι να φιλοξενήσει κάθε μορφή καλλιτεχνικής έκφανσης και να αναδείξει τις εγχώριες δημιουργικές ιδέες.  Ο συμμετοχικός σχεδιασμός των δράσεών της αποτελεί κινητήριο στοιχείο της, γι’ αυτό και δέχεται προτάσεις για προγράμματα και εκθέσεις από όποιον επιθυμεί να συστήσει ή να παρουσιάσει το έργο και τις ιδέες του στο κοινό.

 

Συμμετέχουν:

Αλέξανδρος Λάιος | Βασίλης Γεροδήμος | Βασίλης Νούλας | Γιάννης Αμανατίδης | Γιάννης Σινιόρογλου | Γιάννης Χειμωνάκης | Δέσποινα Σεβαστή | Δέσποινα Φλέσσα | Δημήτρης Παπουτσάκης | Δημήτρης Πατσαρός | Ειρήνη Μπαχλιτζανάκη | 'Ελλη Παξινού | Ζωή Χατζηγιαννάκη | Ιβάν Μαστερόπουλος | Κοσμάς Νικολάου | Κωνσταντίνος Κωτσής | Κώστας Τζημούλης | Μάρω Φασουλή  | Mατίνα Xαραλάμπη | Πάνος Ματθαίου | Πάνος Προφήτης | Παντελής Γιαννάκης | Φωτεινή Παλπάνα | Χρήστος Βαγιάτας | Χρίστος Παπαμιχαήλ | Andrew Mason | Dickie Webb | Elliott Burns | Jack Burton | Rachael Cloughton | Rilène Markopoulou | Stephanie Mann

 

map.jpg

 

Το Snehta Residency ιδρύθηκε στην Αθήνα το 2012 με σκοπό την προώθηση ξένων καλλιτεχνών μέσα απο τον κύκλο φιλοξενιών και των εκθέσεων που πραγματοποιει φέρνοντας τους σε επαφή με την Αθηναϊκή εικαστική σκηνή. Οι καλλιτέχνες επιλέγονται και εργάζονται για δύο μηνες στην Κυψέλη.  Στόχος του Snehta είναι επίσης να μεταδώσει σύγχρονες εικαστικές πρακτικές και να αναδείξει άλλες που φέρουν στοιχεία επικαιρότητας, πειραματισμού και αυθεντίας εντός αλλά και εκτός χώρας.

 

H Becky Campbell είναι εικαστικός και επιμελήτρια τέχνης που κατάγεται από τη Σκωτία. Ζει στην Αθήνα. Στο παρελθόν, έχει εργαστεί για την Fruitmarket Gallery στο Εδιμβούργο και στο Ίδρυμα ΔΕΣΤΕ στην Αθήνα. Είναι μέλος της οργανωτικής ομάδας της Snehta Residency στην Κυψέλη, ενώ οργανώνει και ανεξάρτητα πρότζεκτ. Έχει επιμεληθεί τις εκθέσεις Virtual Materiality για τη διαδικτυακή πλατφόρμα ekthesis-online.com και a στο The Demarco Archive και την Γκαλερί WOT, στο Εδιμβούργο. Ως εικαστικός έχει παρουσιάσει τη δουλειά της διεθνώς σε εκθέσεις, συμπεριλαμβανομένων των: Gaesahud, Konseptheimilid Sigmar, Ρέυκιαβικ, Ισλανδία, YELLOW, 2025 Kunst und Kultur e.V., Αμβούργο, Γερμανία, Short-lived Settlements, Snehta, Αθήνα, Come Ye Hither, Crofter's Lodge, Loch Eport, North Uist, Σκωτία, three thousand seven hundred and two, JDM Foundation, Σικάγο, Ιλινόις, ΗΠΑ.

 

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε:


Becky Campbell & Snehta Residency: becky@snehtaresidency.org

Artscape Athens: info@artscapeathens.gr | τηλ. 211 1829117

 

 

Curator and artist Becky Campbell, the newly established cultural space Artscape Athens and Snehta Residency invite you to the opening of the exhibition, Boundaries.

We are continually crossing and encountering boundaries in our daily lives, sometimes aware and sometimes oblivious. We cross over districts of a city; through doors; we shift between being awake (vertical) and asleep (horizontal); between hungry and full.
 
Boundaries presents the works of 32 creators: 28 artists, two writers, an actor and a musician. The two spaces (Artscape Athens and Snehta) are filled with videos, photographs, paintings, drawings, collages, sculptures, structures and installations as well as performances and interventions in the five-minutes’ walk between.
 
Each work explores a particular angle related to boundaries - the uncanny, the shadow, liminality, non-spaces, being segregated from a home country, the impossibility of fully comprehending the thoughts of another being, political change, geographical shifts and many others. By bringing such a variety of approaches and mediums into dialogue within and across the two hosting locations similarities and connections of these encounters become prevalent.

 
21-30 March 2014
Opening 20 March 8-10 pm
Artscape Athens | Moschonision 5, Plateia Amerikis, Athens 112 52
Snehta | Aghias Zonis 1, Kypseli, Athens 113 61
Monday-Friday 5-9 pm
Saturday | Sunday: 12-9 pm
Curated by Becky Campbell
 
Participants:

Alexandros Laios | Andrew Mason | Christos Vagiatas | Christos Papamichael | Despina Flessa | Despoina Sevasti | Dickie Webb | Dimitris Papoutsakis | Dimitris Patsaros | Elliott Burns | Elli Paxinou | Foteini Palpana | Giannis Amanatidis | Giannis Cheimonakis | Giannis Sinioroglou | Irini Bachlitzanaki | Ivan Masteropoulos | Jack Burton | Konstantinos Kotsis | Kosmas Nikolaou | Kostas Tzimoulis | Maro FasouliMatina Charalambi | Panos Mattheou | Panos Profitis | Pantelis Yiannakis | Rachael Cloughton | Rilène Markopoulou | Stephanie Mann | Vasilis Gerodimos | Vassilis Noulas | Zoe Hatziyannaki


 
The exhibition is being hosted by Artscape Athens and Snehta Residency:

 
Artscape Athens - An Open Cultural Landscape. Artscape Athens is located at Moschonision 5 Street, in between the borders of Kypseli and Amerikis Square. Since the beginning of 2014 it constitutes the space for cultural expression and artistic creation of the non-profit organisation, Hellenic Museum of Fairytales. Artscape Athens aims to support every act of artistic making and promote local creative ideas. The participatory aspect of its actions constitutes an ongoing motive; therefore it is open in receiving applications for projects and exhibitions from those interested in introducing their work to the broader public.

Snehta Residency was formed in 2012 in Athens with the purpose to bring international artists in contact with the Athenian art scene. Artists are selected to live and work in Athens for two months in Kypseli. Snehta aims to expand artistic activity in the City, whilst supporting practices focusing on contemporary matters through an experimental and ingenuous approach. Snehta fosters new relationships and collaborations internally and beyond the confines of Greece.

 

Becky Campbell is a Scottish artist and curator living in Athens. Previously she has worked for The Fruitmarket Gallery in Edinburgh and DESTE Foundation in Athens. She is part of the team running Snehta Residency in Kypseli, Athens, as well as an organiser of independent projects. Curated projects includeVirtual Materiality for ekthesis-online.com, a at The Demarco Archive, Edinburgh and The WOT Gallery, Edinburgh. She has exhibited internationally in exhibitions including: Gaesahud, Konseptheimilid Sigmar, Reykjavik, Iceland; YELLOW, 2025 Kunst und Kultur e.V., Hamburg, Germany; Short-lived Settlements, Snehta, Athens; Come Ye Hither, Crofter's Lodge, Loch Eport, North Uist, Scotland; three thousand seven hundred and two, JDM Foundation, Chicago, Illinois, USA.

For further information contact:

Becky Campbell & Snehta Residency: 
becky@snehtaresidency.org
Artscape Athens: 
info@artscapeathens.gr | τηλ. 211 1829117

a

 

 

 

Έγραψαν για την Boundaries

Info

Κατάλογος Έκθεσης

Από τα εγκαίνια της Έκθεσης

Ευχαριστίες

 

'Ελλη Παξινού

Προς ένα υβριδικό όριο

 

“What interests us in operations of striation and smoothing are precisely the passage or combinations: how the forces at work within space continually striate it, and how in the course of its striation it develops other forces and emits new smooth spaces.” [1]

 

Στην καθημερινή μας ζωή αντιλαμβανόμαστε το όριο σαν τη γραμμή που χωρίζει τα διαφορετικά πράγματα, που σηματοδοτεί τα σύνορα της περιοχής, της δράσης αλλά και της σκέψης. Μέσα από τα όρια υπολογίζουμε αποστάσεις, προσανατολιζόμαστε στο  χώρο, μετράμε τη σωματική και ψυχική δύναμη, ενώ παράλληλα τα χρησιμοποιούμε ως σημεία αναφοράς που αποκαλύπτουν το παρελθόν καθώς ανοίγουν το δρόμο για το μέλλον.

 

Δίνουν την αίσθηση της τάξης και της δομής που μας γειώνει σε μια απτή πραγματικότητα. Τα όρια είναι ο «ραβδωτός χώρος» (striated space) του Deleuze και του Guattari που δημιουργούνται από τον κρατικό μηχανισμό της πόλης (state apparatus), τους καθιερωμένους νόμους και τις στείρες παραδόσεις που γεωγραφικά αλλά και κοινωνικοπολιτικά αποξενώνουν τις πόλεις και τις χώρες μεταξύ τους,  σε αντίθεση με τους νομάδες, οι οποίοι κινούνται συνεχώς πέρα από τα σύνορα και προσαρμόζονται στον απέραντο «ομαλό χώρο» (smooth space) της φύσης.[2]

 

Από την άλλη πλευρά, η οριακότητα δεν μπορεί να καθοριστεί και να είναι απόλυτα ξεκάθαρη διότι αενάως μετατοπίζεται στο χώρο και το χρόνο. Οι εικόνες και οι λέξεις, προκειμένου να γίνει αντιληπτή, περιορίζουν την άμορφη υπόστασή της, γι’ αυτό και τη στιγμή που διακρίνεται ως σημείο σταματά να υφίσταται ως όριο. Βρίσκεται ανάμεσα σε ετερογενή στοιχεία που ωστόσο ενώνονται, αλλά  επειδή παραμένει ουδέτερη ταυτόχρονα τα  διαφοροποιεί. Λόγω αυτής της ουδετερότητας είναι σε θέση να γίνει ένα υβρίδιο των εξωτερικών δυνάμεων και να κρατήσει όλα τα απαραίτητα στοιχεία για την εφήμερη φύση της.

 

Σύμφωνα με τον Deleuze και τον Guattari, ο ομαλός και ραβδωτός χώρος βρίσκονται σε μια συνεχή αναγέννηση και διάλογο μεταξύ τους, όπου ομαλοί χώροι μπορεί να εμφανιστούν μέσα σε ραβδωτούς όπως ραβδωτοί χώροι μπορούν να γεννηθούν μέσα σε ομαλούς. Για παράδειγμα, στον ραβδωτό χώρο του κρατικού μηχανισμού της πόλης εμφανίζονται ομαλοί χώροι που φέρουν χαρακτηριστικά από τη νομαδική ζωή με σκοπό να αντιστρατεύσουν το περιορισμένο και το ελεγχόμενο σύστημα της σύγχρονης δυτικής κοινωνίας. Οι συγγραφείς παραπέμπουν στις περιπτώσεις των squatters που ζούνε σε καταλήψεις κτιρίων και ενσωματώνονται στην πόλη χωρίς να ακολουθούν μια κατασκευασμένη  κανονικότητα.

 

Επίσης, η θάλασσα, ως ο απόλυτος ομαλός χώρος μετατράπηκε σταδιακά σε ραβδωτό επειδή η ναυσιπλοΐα, ως εξωτερικός παράγοντας άρχισε να μετράει και να υπολογίζει το γεωγραφικό της μήκος και πλάτος με σκοπό να την οριοθετήσει.

 

Σε αυτές τις περιπτώσεις το όριο είναι η στιγμή της διαπερατότητας, το μέσο για την έκθεση, όπου το ομαλό γίνεται ραβδωτό και το ραβδωτό ομαλό, λόγω της αλληλένδετης σχέσης που έχουν, καθώς το ένα χρειάζεται το άλλο για να αποκαλυφθεί.

 

Με αυτή τη συγχώνευση το όριο ενέχει τα δύο διαφορετικά στοιχεία, διότι είναι το σημείο της ένωσης όπου βιώνεται όλη η ένταση της ανοιχτής και ευμετάβλητης οριακότητας. Τα αντίθετα χαρακτηριστικά των δύο χώρων γίνονται συμπληρωματικά, ενώ συνεχίζουν να έχουν αναδρομικές συναλλαγές μεταξύ τους.

 

Σε σωματικό και νοητικό επίπεδο ζούμε σε οριακές καταστάσεις, αμφιταλαντευόμενοι πότε στο εδώ και πότε στο εκεί, ανάμεσα στα πράγματα, τους άλλους και τον εαυτό μας. H δράση και η αντίδραση, οι συνέπειες και τα αποτελέσματα διαμορφώνουν το οριακό σημείο απ’ όπου γεννιούνται νέες δυνάμεις.

 

Αναφερόμενοι στη θεωρία του Nietzsche, θα παρατηρήσουμε πως η αλληλεπίδραση που συμβαίνει μέσα στο όριο είναι η στιγμή όπου οι δύο θεϊκές παρορμήσεις, το Απολλώνιο και το Διονυσιακό πνεύμα μάχονται για να γεννηθεί η Αττική Τραγωδία. Ο Απόλλωνας, ο θεός της τάξης και της μορφής, αγκαλιάζει την υποκειμενικότητα και το άτομο, την ώρα που το αίρει στον φανταστικό κόσμο του φαινομένου, ενώ η εκστατική μέθη του Διονύσου καταστρέφει τον άνθρωπο με σκοπό να τον ενώσει με τον εσώτατο πυρήνα του, την «Αρχέτυπη Ενότητα», την πραγματικότητα που κρύβεται πίσω από τις Απολλώνειες εικασίες.

 

Τη στιγμή που ο τραγικός ήρωας, το Απολλώνειο τέχνασμα πεθαίνει η καταστροφική δύναμη του Διoνύσου αποκαλύπτεται για να επιβεβαιώσει το αντιστάθμισμα του πόνου και της δυστυχίας. Ο Απόλλωνας δίνει μορφή στον Διόνυσο και ο Διόνυσος τη καταστρέφει. Μέσα στην αντιφατική συμβίωση τα χαρακτηριστικά των δύο θεών έρχονται στην επιφάνεια και το όριο ανάμεσά τους γίνεται η προέλευση της ελληνικής τραγωδίας .

 

Σε συνάφεια με τα παραπάνω, ο Heidegger υποστηρίζει στο βιβλίο του Η προέλευση του έργου τέχνης (1950) ότι λόγω της διαμάχης ανάμεσα στον κόσμο και τη γη «οι μαχόμενοι ορθώνουν ο ένας τον άλλο στην αυτοεπιβεβαίωση της ουσίας του»[3]. Δηλαδή, ο κόσμος ως ανοιχτός χώρος που αντιπροσωπεύει την ιστορία και τον εκάστοτε πολιτισμό μέσα στον οποίο τα όντα αποκτούν το νόημά τους, ανακαλύπτει τον πυρήνα του τη στιγμή που έρχεται σε ρήξη με τη μυστηριώδη γη, η οποία ως αυτοεγκλειόμενη αποκρύπτει τον χαρακτήρα της και ταυτόχρονα περιβάλλει και θεμελιώνει τον κόσμο. Το έργο τέχνης προκαλεί την πάλη ανάμεσα στην «ανόρθωση του κόσμου» που φέρνει στην επιφάνεια την ιστορία ενός πολιτισμού και την «προαγωγή της γης» που σχετίζεται με το υλικό και το «πραγμοειδές» κομμάτι του καλλιτεχνήματος (τη λάμψη του χρώματος, τη βαρύτητα της πέτρας, τη πυκνότητα της γλώσσας, τα σώματα των ηθοποιών). Το έργο γεννιέται μέσα από αυτή τη διαμάχη, όπου το κάθε στοιχείο (κόσμος και γη) υπερβαίνει το άλλο σε έναν εναλλασσόμενο ρυθμό.

 

Σε συνάρτηση με τις σκέψεις του Nietzsche για την ένωση των δύο θεϊκών παρορμήσεων που διαμορφώνουν την αρχαία τραγωδία και την προαναφερθείσα ιδέα του Heidegger, θα λέγαμε ότι το υβριδικό όριο είναι η στιγμή που η ίδια η δημιουργία λαμβάνει χώρα. Το σημείο στο οποίο δύο συμπληρωματικές ετερογενείς δυνάμεις, και όχι δυαδικές αντιθέσεις, συναντιούνται καθώς αφήνουν ένα μέρος του εαυτούς τους για να ενσωματώσουν ένα άλλο, με αποτέλεσμα η οριακότητα να αποτελεί την πηγή της δημιουργικής έντασης. Σύμφωνα με τον Heidegger:

 

«Ο κόσμος και η γη είναι κατ’ουσίαν διαφορετικά το ένα από το άλλο, και όμως ποτέ ξεχωριστά. Ο κόσμος θεμελιώνεται πάνω στη γη, και η γη ορθώνεται διαμέσου το κόσμου. Αλλά η σχέση ανάμεσα στον κόσμο και στη γη δεν περιορίζεται διόλου στην κενή ενότητα δύο αντίθετων όντων που δεν αλληλοαφορώνται. Εφησυχάζοντας πάνω στη γη, ο κόσμος επιδιώκει να την υπερβεί. Ως αυτοανοιγόμενος ο κόσμος δεν ανέχεται κάτι έγκλειστο. Αλλά η γη σιγουρεύοντας και περιβάλλοντας τείνει να συμπεριλάβει και να διατηρήσει μέσα της τον κόσμο».[4]

 

Συνεχίζοντας, o Deleuze και o Guattari δεν δοξάζουν τον νομαδικό βίο σε αντίθεση με τη ζωή στην πόλη, αλλά υποστηρίζουν τη συνθήκη του νομαδισμού, του ευέλικτου και μεταβλητού τρόπου ζωής όπου μπορεί κανείς συνεχόμενα να μετατρέπει τους ομαλούς χώρους σε ραβδωτούς και αντίστροφα. Ο νομαδισμός είναι ο πειραματισμός και η ικανότητα να μεταβάλλεται μια σταθερή και στάσιμη κατάσταση με σκοπό τη δημιουργία νέων σκέψεων. Όπως υποστηρίζουν οι φιλόσοφοι, “to think is to voyage”. [5]

 

“ Voyaging smoothly is a becoming, and a difficult, uncertain becoming at that. It is not a question of returning to a preastronomical navigation, nor to the ancient nomads. The confrontation between the smooth and the striated, the passages, alterations and superpositions, are under way today, running in the most varied directions.” [6]

 

Τα ζευγάρια ομαλό – ραβδωτό, Διόνυσος – Απόλλωνας, γη – κόσμος χρειάζονται τα αντίθετά τους για να υπάρξουν και να φανερωθούν, με αποτέλεσμα το κάθε κομμάτι ξεχωριστά να περιέχει αντίρροπες δυνάμεις μέσα του διότι εξαρτάται από το άλλο. Συνεπάγεται, λοιπόν, ότι το υβριδικό όριο δεν οριοθετεί ούτε διαχωρίζει τα πράγματα αλλά ανοίγει χώρο έτσι ώστε να αναδυθεί η ουσία τους μέσα από μια αντίθετη μορφή. Η τάξη, η δομή και η οριοθέτηση εξαλείφονται καθώς η άναρχη διαμάχη και το παράδοξο παίρνουν θέση, ενώ το υβριδικό όριο ενισχύει την ουδετερότητά του, λόγω της εσωτερικής του αντίφασης, αυξάνοντας τις πιθανότητες για την παραγωγή του νέου.


 

 

 

 

 

Mατίνα Xαραλάμπη

Mεταθέτοντας το όριο: από το έργο-αντικείμενο στο έργο-συμβάν

 

Eάν στοχαστεί κανείς πάνω στις εξελίξεις που διαμόρφωσαν την ιστορία της τέχνης από τον Mοντερνισμό έως και σήμερα, θα διαπιστώσει ότι συνιστούν ουσιαστικά μια ατέρμονη αναδιαπραγμάτευση επί των ορίων του έργου τέχνης. Aυτό το όριο που συγκροτεί το έργο, είτε ως πλαίσιο που απωθεί επίμονα τον πραγματικό, περιβάλλοντα χώρο, εμποδίζοντάς τον να εισχωρήσει στον εικονικό χώρο της αναπαράστασης, είτε ως βάθρο που ανυψώνει το γλυπτό στις μνημειακές του διαστάσεις, είτε ως αρχιτεκτονικό κέλυφος που θεσμοποιεί και χρίζει το έργο ως τέτοιο εκθέτοντάς το στην αιωνιότητα, συνιστά το δείκτη που σημαίνει και νοηματοδοτεί το χώρο της καλλιτεχνικής δημιουργίας.

 

Tο όριο του έργου τέχνης προκύπτει ως ένα σύνορο, ένα τέρμα που ορίζεται, τρόπον τινά, βάσει μιας τοπο-θέτησης, η οποία, σε μια διπλή κίνηση, θέτει και συγχρόνως απωθεί, συγκροτεί και συγχρόνως απομακρύνει, περιλαμβάνει και συγχρόνως αποκλείει, περιχαρακώνοντας δύο διαφορετικές περιοχές: εκείνη της τέχνης και εκείνη της ζωής.

 

Kατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα το εικαστικό δημιούργημα θα υποστεί μια σειρά από μεταμορφώσεις και τροποποιήσεις που θα κλονίσουν την τοπο-θεσία του, αλλά και την ίδια την τοπολογία του προσβλέποντας σε έναν απώτερο στόχο: την προοδευτική άρση αυτού του ορίου που μέχρι τότε προσδίοριζε το είναι και την ουσία της τέχνης. Όλες αυτές οι μεταθέσεις και αντιμεταθέσεις της καταστατικής θέσης του έργου τέχνης, αυτή η διαρκής επαναπραγμάτευση του ορίου του και του τρόπου με τον οποίο αυτό τίθεται μέσα από αλλεπάλληλες σχεσιακές επενδύσεις και αντεπενδύσεις του εικαστικού προϊόντος, καταλήγουν σε μια διαφορετική θεώρηση τoυ ίδιου του έργου ως μιας ανοιχτής φόρμας, ενός δυναμικού σχεσιακού συστήματος πέραν χρονολογικών, χωροταξικών και μορφολογικών περιορισμών.

 

Ήδη, στον χαϊντεγκεριανό στοχασμό, το έργο τέχνης παρουσιάζεται μέσα από ένα διττό παιχνίδι αποκάλυψης – συγκάλυψης που ξεδιπλώνει έναν χώρο όπου συμβαίνει η α-λήθεια1. H καλλιτεχνική πρακτική είναι μια χωροποιητική ενέργεια, μια κίνηση παραχώρησης που ορίζεται ως μια κατ’εξοχήν μεταιχμιακή διαδικασία, καθώς την ίδια στιγμή που προκρίνει την ελευθερία της ανοιχτότητας (Kόσμος) αναδεικνύει συγχρόνως μια αγκίστρωση στον τόπο, μια διαμονή2 (Γη). άλλα λόγια το έργο τέχνης μεταιωρίζεται μεταξύ ανοιχτότητας και κλειστότητας, προκύπτει ως μια σύζευξη Γης και Kόσμου, στην οποία έγκειται και η χωρικότητά του.

 

O καμβάς θα αποτελέσει μέχρι περίπου τις αρχές του 1960 το πρώτο πεδίο, όπου θα διεξαχθεί μια σειρά από μάχες: για την επέκταση του χρώματος εκτός των ορίων του περιγράμματος, για την απεξάρτηση της ζωγραφικής διαδικασίας από τους περιορισμούς της ψευδαισθητικής αναπαράστασης, για την εκδίπλωση της παράστασης εκτός των συνόρων του κάδρου. Mάχες που θα οδηγήσουν στον “βαθμό μηδέν” της ζωγραφικής του Malevich και στον “τελευταίο πίνακα” του Rodchenko.

 

Tην ίδια στιγμή, η γλυπτική θα εγκαταλείψει μια για πάντα το βάθρο που λειτουργούσε ως ένας διαμεσολαβητικός παράγοντας μεταξύ πραγματικής τοποθεσίας και αναπαραστατικής αναφοράς3 και που, ως άλλο όριο, διαχώριζε το έργο τέχνης από το αντικείμενο εναποθέτοντάς το στη σφαίρα του αισθητικού. Mετά τον Rodin, που θα ανοίξει τη γλυπτική φόρμα διαλύοντας τη στιβαρότητα του έργου-μνημείου, ο Brancusi θα εξορίσει το γλυπτό από τον τόπο του, εκθέτοντάς το στην αοριστία ενός άπειρου χώρου. Eνός χώρου δίχως έδαφος, όπως στο “Πουλί στον Xώρο” (1932). Tην ίδια περίοδο, με το readymade του Marcel Duchamp το έργο τέχνης θα φτάσει πλέον να μην γνωρίζει φραγμούς ούτε χωρικούς, ούτε μορφολογικούς, ούτε αισθητικούς. O “Tροχός Ποδηλάτου” του 1913 υπάρχει ως κατασκευή, ως αντικείμενο, ως χειρονομία και ως έργο που επιτρέπει την είσοδο της ζωής στο πεδίο της τέχνης.

 

H νεωτερική διασπορά του έργου τέχνης στην απροσδιοριστία του χώρου, αλλά και του είναι του, θα ανατραπεί σημαντικά με τον Mινιμαλισμό, ένα κίνημα στο μεταίχμιο του μοντέρνου και του σύγχρονου, της ζωγραφικής και της γλυπτικής. H καλλιτεχνική παραγωγή του τέλους του ’60 και των αρχών του ‘70 θα αψηφήσει τις γκρινμπεργκιανές επιταγές για καθαρότητα και αυτονομία μεταξύ των εικαστικών μέσων επιλέγοντας μια διευρυμένη4  έννοια της εικαστικής γλώσσας που θα συζεύξει μέσα στην ίδια φόρμα το γλυπτό με την αρχιτεκτονική και το τοπίο. έργα συγκεκριμένου τόπου του Buren και του Smithson θα συνδιαμορφώσουν την εικαστική χειρονομία και τον χώρο σε ένα εννιαίο και αδιάσπαστο σύνολο εγκαταλείποντας, με κριτική διάθεση, το θεσμικό πλαίσιο του μουσείου για να τοπο-θετηθούν στο φυσικό περιβάλλον ή στον δημόσιο χώρο του άστεως.

 

Aυτή η πορεία που διαγράφει η τέχνη καθ’όλη τη διάρκεια του 20ου αιώνα και που χαρακτηρίζεται από μια αδιάλειπτη διερώτηση περί του είναι και των ορίων του έργου θα καταλήξει με τις σύγχρονες καλλιτεχνικές πρακτικές σε άλλη μια μετάθεση του συνόρου του. Tο έργο τέχνης στις απαρχές του 21ου αιώνα ξεπερνά τη φόρμα του αισθητικού αντικειμένου για να μετατραπεί σε ένα συμβάν που ερείδεται τη μεταλλαξιμότητα του νοήματος5 και συγκροτείται μέσα από ένα διευρυμένο πλέγμα δραστηριοτήτων, ως ένας ενδιάμεσος τόπος, ένα διάκενο6 εντός της παγιωμένης κοινωνικοπολιτικής πραγματικότητας.

 

Aπό τα “Kαπρίτσια” του Goya στα “Aναλογικά Πλέγματα” του Mondrian, από την “Kιθάρα” του Picasso στα “τόξα” του Serra και από τους “Λευκούς Πίνακες” του Rauschenberg στα δείπνα του Tiravanija το έργο τέχνης κυμαίνεται μεταξύ του εντός και του εκτός, του τότε και του τώρα, του ιδεατού και του αισθητού, ως έννοια και ως ουσία, ως πράγμα και ως γεγονός, ως καθρέφτης του κόσμου και του εαυτού, ως αντικείμενο προς ενατένιση και ως σημείο συνάντησης, προεκτείνοντας διαρκώς τον τόπο του, την περιοχή του, το σύνορο που το σταθεροποιεί και συνάμα το διασκορπίζει στον κόσμο.

 

b

 

 

Κατάλογος Έκθεσης

 

Info

Έγραψαν για την Boundaries

Από τα εγκαίνια της Έκθεσης

Ευχαριστίες

 

 

Αλέξανδρος Λάιος

Βασίλης Γεροδήμος

Βασίλης Νούλας

Γιάννης Αμανατίδης

Γιάννης Σινιόρογλου

Γιάννης Χειμωνάκης

Δέσποινα Σεβαστή

Δέσποινα Φλέσσα

Δημήτρης Παπουτσάκης

Δημήτρης Πατσαρός

Ειρήνη Μπαχλιτζανάκη

Ζωή Χατζηγιαννάκη

Ιβάν Μαστερόπουλος

Κοσμάς Νικολάου

Κωνσταντίνος Κωτσής

Κώστας Τζημούλης

Μάρω Φασουλή

Πάνος Ματθαίου

Πάνος Προφήτης

Παντελής Γιαννάκης

Φωτεινή Παλπάνα

Χρήστος Βαγιάτας

Χρίστος Παπαμιχαήλ

Andrew Mason

Dickie Webb

Elliott Burns

Jack Burton

Rachael Cloughton

Rilène Markopoulou

Stephanie Mann

 

 


 


Heimlih.jpg

 

Αλέξανδρος Λάιος

www.alexandroslaios.com

 

O Αλέξανδρος Λάιος επικεντρώνεται στην αναζήτηση του οικείου (Heimlich), δηλαδή ενός χώρου ή μιας κατάστασης με τα οποία μπορούμε να συμφιλιωθούμε. Αυτή η αναζήτηση μπορεί, ωστόσο, να οδηγήσει και στο αντίθετο αποτέλεσμα φτάνοντας ως και το ανοίκειο, καθώς και τα δύο αυτά μέρη ανταγωνίζονται μόνιμα στην ανθρώπινη συνείδηση. Στα έργα του επιχειρεί να προσδιορίσει μια θέση χωρίς αδιάλειπτες αναφορές που αλλάζουν καθημερινά, δημιουργώντας μια ιστορία που είναι συνεχώς υπό αμφισβήτηση.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

P3020298.JPG

 

Βασίλης Γεροδήμος

vasilisgerodimos.wordpress.com

 

Το κυρίως σώμα του έργου του Βασίλη Γεροδήμου αποτελείται από μεγάλες εγκαταστάσεις in situ. Για αυτές, ο καλλιτέχνης συχνά χρησιμοποιεί υλικά που βρίσκει επιτόπου, τα οποία ερευνά και στα οποία επαναπροσδιορίζει την οπτική τους ταυτότητα. Η σωματικότητα του χειρωνακτικού, η ηδονική εμμονή με το υλικό και η κατανόηση της ολότητας του χώρου συντελούν στο να δημιουργηθεί μια κατασκευαστική πληρότητα, που συχνά μεταφέρεται και στην ενασχόληση του καλλιτέχνη με τη θεατρική σκηνογραφία. Η εναλλαγή της διαδικασίας αφαίρεσης και πρόσθεσης της ύλης φανερώνουν την εξοικείωση με τη συμπεριφορά των υλικών και κάνουν εμφανή την πίστη στο αξίωμα ότι η φόρμα ακολουθεί τον εννοιολογικό στόχο, αντί να τον ορίζει. Τα έργα που κατασκευάζει in situ, πέρα από τους πρακτικούς, λειτουργικούς και αισθητικούς λόγους που εξυπηρετούν, αποτελούν αυτά κάθ’ αυτά μέσα επικοινωνίας, τα οποία συνδιαλέγονται με την ιστορία και τις μορφές των χώρων στους οποίους εκτίθενται. Απόηχοι παρελθοντικών λειτουργιών του περιβάλλοντος βρίσκονται στα υλικά την εξελικτική πορεία των οποίων επιλέγει να σχολιάσει. Μέσω της επανάληψης επιτυγχάνει μια μορφή μνημειακότητας της πρώτης ύλης, η οποία, ενώ παραμένει στην αρχική μορφή της, μετασχηματίζεται σε αφαιρετική φόρμα, αποκτώντας όλες τις ιδιότητες του καθολικού συμβόλου.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

S1060009.JPG

 

Βασίλης Νούλας

www.novamelancholia.gr

 

Ο Βασίλης Νούλας ζει στην Αθήνα. Εργάζεται ως σκηνοθέτης με την ομάδα θεάτρου Nova Melancholia και ως εικαστικός. Με το έργο του (περφόρμανς, φωτογραφία, video) αποπειράται την εκ νέου προσέγγιση ψηφίδων της ελληνικής και ευρωπαϊκής παράδοσης της «μελαγχολίας», κατασκευάζοντας έτσι σταδιακά την προσωπική του πνευματική γενεαλογία.


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

jhffytfytf.jpg

Γιάννης Αμανατίδης

www.giannisamanatidis.carbonmade.com

Το χρώμα του διαστήματος; Μαύρο.

 

Η σκοτεινή ύλη είναι η ουσία που ορίζει το διάστημα και το φως αποτελεί το σημείο μέσα σε αυτό. Η σκιά, από την άλλη, είναι μια ελλειμματική κατάσταση. Η ύπαρξή της είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ύπαρξη του φωτός, μια ιδιότητα που την κάνει άκρως αντιθετική με την αρχική ιδέα. Εξισώνοντας τη σκιά με ένα πυκνό υλικό, επιτυγχάνεται η μεταφορά της ολότητας του μαύρου σύμπαντος στα ανθρώπινα μεγέθη και όρια. Μέσα από αυτόν τον διαλογισμό προκύπτουν οι έννοιες της ολότητας, του απόκοσμου, του υλικού των οικείων μορφών της εσωτερίκευσης. Ο Γιάννης Αμανατίδης, ενδιαφερόμενος για τις παραπάνω έννοιες, παραθέτει μορφές, υλικά, υφές θέτοντας ζητήματα μεταξύ της γνώριμης αίσθησης των πραγμάτων και αυτών της μοναξιάς και της συνέχειας στο άπειρο.

 

 

 

 

 

 


 

quasi object.jpg

 

Γιάννης Σινιόρογλου

sinioroglouyiannis.blogspot.com

 

Ο Γιάννης Σινιόρογλου διαχειρίζεται μια σειρά από γνωσιακά, ανθρωπολογικά και αισθητικά κατηγορήματα προκειμένου να αρθρώσει μια προβληματική σχετικά με τις συμβάσεις του ανθρώπινου πολιτισμού που εσωτερικεύθηκαν ως Ιστορία. Στην προκειμένη περίπτωση ο όρος Ιστορία γίνεται αντιληπτός ως κανονικοποιητικός μηχανισμός που αφορά το ανθρώπινο ίχνος. Οι ενδεχόμενες ρήξεις που επιχειρούνται συστηματικά απέναντι σε ομολογίες, ακολουθίες και βεβαιότητες, επαναπροσδιορίζουν το ρόλο της αφήγησης εμπλέκοντας τον παρατηρητή σε μια ανοικτή διαδικασία ανάδειξης συμβάντων.  Από το 2011 είναι μέλος της ομάδας Campus Novel.

 

 

 

 

 


 

Diploma-24.jpg

 

Γιάννης Χειμωνάκης

giannischeimonakis.blogspot.gr

 

Ο Γιάννης Χειμωνάκης συνθέτει περιβάλλοντα αποτελούμενα από εγκαταστάσεις με φυσικά υλικά, τυπώματα, ζωγραφική και video. Έχοντας σαν αφετηρία την αναδρομή και τη μελέτη της ιστορίας και του πολιτισμού, αντλεί στοιχεία επανεξετάζοντας, αμφισβητώντας, αποδομώντας ή ανασκευάζοντας μύθους μέσα από τους κανόνες της καλλιτεχνικής έκφρασης. Λογοτεχνικά κείμενα και αρχειακό υλικό, ζωγραφικά ή γλυπτικά έργα, ιστορικά και κοινωνικά συμβάντα που κατατάχθηκαν στη συνείδησή μας ως σημαντικά ή καινοτόμα σε ένα συγκεκριμένο χρονικό και κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο, ανιχνεύονται και περισυλλέγονται για να συστήσουν το βασικό κορμό πάνω στον οποίο λειτουργεί- με διαφορετική πρόθεση και σκεπτικό κάθε φορά. Με αυτόν τον τρόπο επιχειρεί να επικαιροποιήσει τη βιωσιμότητά τους μέσα από μια διαλεκτική σχέση με το θεατή, με σκοπό να καταδείξει τους μηχανισμούς και τις στρατηγικές σημασιοδότησης και ερμηνείας τους, σε σχέση με συγκεκριμένες κοινωνικές και πολιτικές συγκυρίες. Από το 2011 είναι μέλος της εικαστικής ομάδας Campus Novel.

 

 

 

 

 


 

Mirror_cat.jpg

Δέσποινα Σεβαστή

 

Η Δέσποινα Σεβαστή είναι καλλιτέχνης και θεωρητικός. Η δουλειά της περιλαμβάνει φωτογραφία, βίντεο, ζωγραφική, εγκαταστάσεις και επιμελητικά πρότζεκτς. Ερευνά ζητήματα πολιτισμικής ταυτότητας και επιδραστικότητας των καλλιτεχνικών πρακτικών, μέσω της αντιπαραβολής ρεμβαστικών και ειρωνικών εργαλείων. Η διαδικασία αυτή παράγει φόρμες και μεταφορές που επιχειρούν τον μετεωρισμό ανάμεσα στο ρομαντικό Υψηλό και το τετριμμένο, ανάμεσα στην άρθρωση πολιτικών και φυσικών κατασκευών και την περιοχή του ακατάληπτου, του αμήχανου. Σε αυτό το πλαίσιο, η πρακτική του αναστοχασμού συναντάται με αναφορές στην κλασική ιστορία της τέχνης και την πολιτική ιστορία, εστιάζοντας στην παραγωγή εθνικών αφηγήσεων, την κρίση ως εργαλείο αποδόμησης, την αντι-ποίηση και τους τρόπους με τους οποίους τα εσωτερικά σχήματα προβάλλονται στο πεδίο των συλλογικών αναπαραστάσεων.

 

 

 

 

 

 

 


 

DSC_0546.JPG

 

Δέσποινα Φλέσσα

 

Η ζωγραφική της Δέσποινας Φλέσσα διαπραγματεύεται τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τους οικείους μας χώρους, τον τρόπο με τον οποίο η μνήμη σχηματίζει τις μορφές μέσα στον χώρο. Ξεκινώντας από έναν εσωτερικό χώρο όπως είναι ένα δωμάτιο ή ένα εξωτερικό χώρο όπως είναι ένα φυσικό τοπίο, χρησιμοποιεί τις εικόνες αυτές, τις οποίες αποσυνθέτει και επαναδιαμορφώνει, δημιουργώντας μια νέα πραγματικότητα, όπου το «μέσα» και το «έξω» συνυπάρχουν. Αυτή η παράλληλη παράθεση ενός άλλου τόπου μέσα στον ίδιο χώρο δημιουργεί μία παράδοξη συνύπαρξη αυτών των δύο αντιθετικών κόσμων των οποίων τα όρια συγχέονται. Αυτός ο άλλος τόπος, μία ετεροτοπία όπως θα την ονόμαζε ο Φουκώ, είναι στην προκειμένη περίπτωση το φως -σχηματίζεται ανάμεσα από τα κενά που δημιουργεί το πυκνό δάσος και βίαια εισβάλει μέσα στον εσωτερικό χώρο.

 

 

 

 

 

 


 

Pantelis_Zikos.MTS.Still001.jpg

 

Δημήτρης Παπουτσάκης

www.dimitrispapoutsakis.com

 

Η εργασία του Δημήτρη Παπουτσάκη αποτελείται από διάφορες σπουδές που σχετίζονται με τις προεκτάσεις των αναλογικών και ψηφιακών μέσων. Χαρακτηρίζει αναλογικά τα μέσα που έχουν άπειρες διαβαθμίσεις στις εντάσεις τους, υπόκεινται στους κανόνες της αναλογίας και βρίσκονται σε διαρκή σχέση με το περιβάλλον τους. Αντίθετα, ο ψηφιακός κόσμος είναι οριζόντιος. Όταν όλα απέχουν μεταξύ τους ένα κλικ τότε όλα γίνονται επίπεδα και αυτό παρουσιάζει ομοιότητες με τον τρόπο που βιώνουμε τον κόσμο σήμερα. Πιστεύει ότι οι πυραμιδικές δομές στην κοινωνική οργάνωση έχουν εξασθενίσει και έχουν αντικατασταθεί από ένα δίκτυο άπειρων κόμβων. Παραλληλίζει την κατάσταση αυτή με μια πεδιάδα όπου δεν υπάρχουν υψώματα στον ορίζοντα για να προσανατολιστούμε, ενώ τα διάφορα πλέγματα τεχνολογιών που επινοούμε μας βοηθούν στην χαρτογράφηση καθιστώντας ταυτόχρονα την πραγματικότητα όλο και πιο συγκεχυμένη. Ο Παπουτσάκης προσπαθεί να εντοπίσει τη διαδρομή που κάνει μια ενέργεια όταν ψηφιοποιείται και μετατρέπεται σε κάτι άλλο και τις χειρονομίες που συνδέουν τα θραύσματα της πραγματικότητας μας. 

 

 

 

 

 

 


 

window.jpg

 

Δημήτρης Πατσαρός

soundcloud.com/echocanyon

 

Echo Canyon ονομάζεται το πρότζεκτ του Δημήτρη Πατσαρού, μουσικού και sound designer. Παράλληλα με την ενασχόλησή του με τη μουσική, ο Πατσαρός σπούδασε Γεωλογία και Γεωπεριβάλλον στην Αθήνα, αλλά τώρα ασχολείται κυρίως με τη μουσική και τη σχεδίαση ήχου για εικόνα. Αποτελεί ιδρυτικό  μέλος του post experimental rock σχήματος MISUSE και μέλος του  kraut rock σχήματος  MASTURBATION GOES CLOUD, με πολλές επίσημες κυκλοφορίες. Στον ήχο του εντάσσει κιθάρες, πετάλια, laptop, sampling, συνθεσάιζερ, ΙOS εφαρμογές, Ιpods, και monome software, παράγοντας μια σύνθεση κιθαριστικών ήχων, beats και πειραματικής ηλεκτρονικής μουσικής. Για την έκθεση Boundaries δημιούργησε το «Mountain Birth», ένα μουσικό κομμάτι βασισμένο στο γεωλογικό φαινόμενο της Ορογένεσης, φαινόμενο που αφορά στη διαδικασία σχηματισμού οροσειρών στο ανάγλυφο της γης. Η Ορογένεση λαμβάνει χώρα στην περιοχή των ορίων των συγκλινουσών λιθοσφαιρικών πλακών. Τεράστιες δυνάμεις εντός εκατομμυρίων ετών, μετακινούν και μεταμορφώνουν τη λιθόσφαιρα, παραμορφώνοντας την επιφάνεια της γης, δίνοντας κοσμογονικά αποτελέσματα που ξεκινούν από τον εσωτερικό γήινο φλοιό και αγγίζουν τον ουρανό, καθώς η ίδια η σύγκρουση αποτελεί έναυσμα εξέλιξης.

 

 

 

 

 

irini_B&W.jpg

 

Ειρήνη Μπαχλιτζανάκη

www.bachlitzanaki.com

 

Η δουλειά της Ειρήνης Μπαχλιτζανάκη εμπνέεται από την παράδοση του readymade και του found object, τη χρήση του «καθημερινού» στην τέχνη καθώς και από τις έννοιες της συλλογής, της εξοικονόμησης, της δεξιοτεχνίας και της εργασίας. Σημείο εκκίνησης αποτελεί πολλές φορές μια προσωπική συλλογή από ξεχασμένα και παροπλισμένα αντικείμενα, τα οποία υπόκεινται σε μια διαδικασία μεταμόρφωσης/μετατροπής κατά την οποία διερευνώνται οι διαφορετικές υποστάσεις τους: της χρήσης, της αχρησίας και του τεχνουργήματος (artefact). Τα έργα της χαρακτηρίζονται από την οικονομία των μέσων και μια DIY αισθητική. Στην πιο πρόσφατη δουλεία της ερευνά τον ρόλο των παραδοσιακών και λαϊκών τεχνών στην παραγωγή της σύγχρονης τέχνης και πιο συγκεκριμένα την οικειοποίηση αυτών των μορφών σαν μια σύγχρονη καλλιτεχνική στρατηγική. Αντικείμενα λαϊκής τέχνης, άλλα διακοσμητικά και άλλα λειτουργικά, μοτίβα από παραδοσιακά ξυλόγλυπτα και υφαντά αποτελούν την πρώτη ύλη για την δημιουργία ενός νέου λεξιλογίου. Ακροβατώντας μεταξύ craft και readymade η δουλειά της πραγματεύεται τον ρόλο της δεξιοτεχνίας στην τέχνη, την ίδια τη φύση του αντικειμένου της τέχνης όπως και τη σχέση της με καθημερινά αντικείμενα και προϊόντα, καθώς και τη σχέση της με την εργασία και την παραγωγική δραστηριότητα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

moschonision_3.jpg

 

Ζωή Χατζηγιαννάκη

www.zoehatziyannaki.com

 

Η Ζωή Χατζηγιαννάκη είναι φωτογράφος. Zει και εργάζεται στην Αθήνα. Στη δουλειά της την απασχολεί ο χώρος, όχι ως μία έννοια στατική αλλά μεταβαλλόμενη, μέσα από την σχέση της με το χρόνο, την κοινωνία και τις εκάστοτε αντιλήψεις. Η έρευνά της βασίζεται σε θεωρίες του Deleuze, γύρω από τις πολλαπλές δυναμικές σχέσεις μεταξύ διαφορετικών εννοιών όπως του κοντινού και του μακρινού, του έξω και του μέσα, του προσωπικού και του κοινού, της φύσης και του πολιτισμού κ.ο.κ. Μέσα από τη δουλειά της στοχεύει στην κατανόηση του χώρου ως μια συνεχή ροή παραγωγής σχέσεων, μακριά από τους περιορισμούς στατικών κατηγοριοποιήσεων και αποκλεισμών.


 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ivan Masteropoulos, Untitled, mixed media on linen, 157x 260cm (1).jpg

 

Ιβάν Μαστερόπουλος  

masteropoulos.gr

 

Η μεγάλης κλίμακας ζωγραφική του Ιβάν Mαστερόπουλου δημιουργεί έναν ιστό στον τοίχο που αιχμαλωτίζει το βλέμμα του θεατή. Συνθέτοντας αυτό  πλέγμα αναπαραστάσεων, δημιουργεί μπερδεμένα όρια και δεσμούς μεταξύ της ανθρώπινης φιγούρας και αυτών που την περιβάλλουν. Ξεκινώντας από ένα πολύ απλό σχέδιο και χωρίς κανόνες στη σύνθεση, γεμίζει άτσαλα την επιφάνεια με διαφορετικά σύμβολα. Χρησιμοποιεί μουντζούρες και αιχμηρές πινελιές για να δημιουργήσει νέες μορφές που καταστρέφουν οτιδήποτε εικονικό από το πρώτο σχέδιο. Στο τέλος μένει τόσο λίγη αναφορά στο αρχικό σχέδιο, ώστε ο θεατής μετά βίας μπορεί να τη δει.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

du bist sehr schon but we havent been introduced.jpg

 

Κοσμάς Νικολάου

www.3137.gr

 

Το αντικείμενο της καλλιτεχνικής πρακτικής του Κοσμά Νικολάου είναι ο χώρος, η αρχιτεκτονική, η ιστορία και οι λειτουργίες της μνήμης. Η διαδικασία ξεκινάει κάθε φορά από  κάποιο εύρημα -μια φωτογραφία, ένα κείμενο, ένα αρχείο, μια προφορική ιστορία, μια εμπειρία. Στη συνέχεια, δημιουργείται μια συλλογή από αντικείμενα  που σχετίζονται με τα ευρήματα, ενώ μέσω αυτής της πρακτικής προσπαθεί να αντιληφθεί το νόημά τους. Πολύ συχνά εργάζεται με εργαλεία αρχιτεκτονικής αναπαράστασης όπως το σχέδιο, οι μακέτες και τα διαγράμματα. Διαπραγματεύεται το μοντερνισμό και την κληρονομιά και προσπαθεί να εκφράσει την προσωπική του οπτική για τoν εκσυγχρονισμό. Με σκοπό να συγκεράσει τις διαφορετικές πρακτικές που ακολουθεί, πολύ συχνά καταφεύγει στη μουσειογραφία και τις τεχνικές της. Η μουσειογραφική τοποθέτηση για εκείνον είναι ο τρόπος που  παρουσιάζουμε και διαχειριζόμαστε τον υλικό πολιτισμό. Είναι ο τρόπος που διηγούμαστε ιστορίες. Ο Κοσμάς Νικολάου μέσα από την πρακτική του προσπαθεί να εξερευνήσει και να δουλέψει με λεπτομέρειες που παραμένουν απαρατήρητές και ανεξερεύνητες.

 

 

 

 

 

 

 


 

final_kk.jpg

 

Κωνσταντίνος Κωτσής

cargocollective.com/Konstantinos_Kotsis

 

Η δουλειά του Κωνσταντίνου Κωτσή αποτελείται κυρίως από κατασκευές, η διαδικασία παραγωγής των οποίων αποτελεί σημαντικό στοιχείο της καλλιτεχνικής του πρακτικής. Πρόκειται συχνά για εγκαταστάσεις in situ οι οποίες δεν μπορούν να μετακινηθούν ή να τροποποιηθούν χωρίς να αλλάξει η μορφή και το περιεχόμενό τους, ενώ λαμβάνεται υπόψη ο ιδιαίτερος χαρακτήρας και τα τεχνικά χαρακτηριστικά του εκθεσιακού χώρου. Χρησιμοποιεί κυρίως βιομηχανικά υλικά όπως, ξυλεία, παλέτες, μέταλλο, πίσσα καθώς και άλλα καθημερινά, όπως είναι το χαρτί και το ύφασμα. Όσον αφορά στις εγκαταστάσεις, συχνά τα υλικά κατασκευής τους αποτελούν ευρήματα από την περιοχή στην οποία αυτές τοποθετούνται. Μια μακρόχρονη διαδικασία  συλλογής πρώτων υλών και αντικειμένων -objets trouvés- προηγείται της κατασκευής. Η εικαστική γλώσσα που χρησιμοποιεί, κάθε καλλιτέχνης καθώς και οι αναφορές του στην ιστορία της τέχνης, προέρχονται από καλλιτέχνες και κινήματα που ως επί το πλείστον εντάσσονται στον ιστορικό μοντερνισμό. Οι κατασκευές του προσπαθούν να επισημάνουν κατά τον μινιμαλιστικό ορισμό, το χώρο, ισορροπώντας μεταξύ ανθρώπινης και αρχιτεκτονικής κλίμακας.

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

whirling1.tif

 

Κώστας Τζημούλης

www.kostastzimoulis.net

 

Ο Κώστας Τζημούλης δουλεύει κυρίως με φωτογραφία, βίντεο, εγκαταστάσεις και περφόρμανς, ενώ συνήθως τα πρότζεκτς του παρουσιάζονται με τη μορφή εγκαταστάσεων. Η δουλειά του διαπραγματεύεται την έννοια των ορίων, μεταξύ του ιδιωτικού και του δημόσιου, του σπιτιού και της πόλης, του μέσα και του έξω. Έλκεται από τόπους ή περιοχές που βρίσκονται μεταξύ δυο αντιθετικών καταστάσεων, σε σημείο που η έννοια του ενδιάμεσου χώρου έχει γίνει κυρίαρχη στη δουλειά του. Στα έργα του αναφέρεται στην έννοια του σπιτιού σαν μεταφορά της εσωτερικής ζωής με διαφορετικούς τρόπους, ενώ το σπίτι δεν τον ενδιαφέρει μόνο ως φωλιά με μνήμες του παρελθόντος. Το προσεγγίζει σαν ένα «δοχείο» που εμπεριέχει ανθρώπους, αντικείμενα, την ενέργεια και το χρόνο τους, που μπορεί να τα προστατέψει με την ασφαλή δομή του, αλλά και σαν κελί ή φυλακή.

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

19 Untitled, 2011, Manipulated photocopy, 40x55 cm Χωρίς Τίτλο, 2011, Επεξεργασμένη φωτοτυπία,-.jpg

 

Μάρω Φασουλή

www.marofasouli.com

 

Αφετηρία για τη Μάρω Φασουλή είναι το οικοδόμημα, από την πιο απλή ως την πιο σύνθετη μορφή του. Το οικοδόμημα είναι το «μέσα» που περιέχει ένα σφραγισμένο χώρο, ερμητικά κλειστό και πάνω απ’ όλα δυνητικά προστατευμένο, ικανό να δημιουργήσει ένα χώρο άθικτο. Αυτός ο τρισδιάστατος χώρος δημιουργεί με τη σειρά του ένα «μη-χώρο» που εξελίσσεται διαρκώς, ανάλογα με τη χρονικότητα. Το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας είναι η αντίληψη του χώρου, η έννοια του υλικού και η φθαρτότητά του, καθώς και η αποϋλοποίηση της ίδιας της φύσης του.

 

 

 

 


 

 

 

withinCatalogue.tif

 

Πάνος Ματθαίου

panosmattheou.com

 

Η δουλειά του Πάνου Ματθαίου επικεντρώνεται στην μελέτη της ανθρώπινης φύσης, τόσο σε συλλογικό όσο και σε ατομικό επίπεδο, μέσω διάφορων διαδικασιών και μέσων -γλυπτική, φωτογραφία, video, ready made, κ.λ.π. Μια έρευνα πάνω στις μεταβάσεις των ιδεών και των υλικών με σκοπό την τεκμηρίωση της αυτονομίας της φόρμας ως προς το μέσο, αλλά ταυτόχρονα, της νοηματοδοτικής της ανεπάρκειας. Συχνά δουλεύει με εγκαταστάσεις και site specific έργα και, ενώ οι απεικονίσεις του είναι καλά μελετημένες στην πράξη, συνήθως προκύπτουν από απροσδόκητα περιστατικά. Ο συνδυασμός τυχαίου και προθέσεων παίζουν ένα ρόλο κλειδί στη διαδικασία. Η αφήγησή του είναι συχνά γραμμική, όμως, όπως και στον φυσικό κόσμο, οι βασικές αρχές που θέτει ο καλλιτέχνης γίνονται τα εργαλεία μιας αυτοματοποιημένης παραγωγής-γένεσης. Οι ιδέες προηγούνται της παραγωγής αλλά καθορίζονται από αυτήν.

 

 

 

 

 

 


 

cx.jpg

 

Πάνος Προφήτης

panosprofitis.tumblr.com

 

O Πάνος Προφήτης είναι εικαστικός. Η δουλειά του διαπραγματεύεται το στοιχείο του σαρκασμού και της έκπληξης. Δουλεύει με διαφορετικά υλικά, επεξεργαζόμενος τη δοκιμασία της συνύπαρξης ετερόκλητων στοιχείων. Εμπνέεται από το αρχιτεκτονικό περιβάλλον της Αθήνας, την καθημερινότητα, τα b-movies, τα κινούμενα σχέδια, την ποπ κουλτούρα, τα κόμιξ ,τον παππού του και την μαγκούρα του, τα πουλιά, τη μυθολογία, τη βιολογία, τα σφυριά, τους πολιτικούς, τα παραμύθια, τη σεξουαλικότητα, τις τρίχες και πολλά άλλα απλά πράγματα.

 

 

 

 

 

 

 


 

animal1.jpg

 

Παντελής Γιαννάκης

pantelisyiannakis.tumblr.com

 

Ο Παντελής  Γιαννάκης γεννήθηκε στην Πρέβεζα. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Η καλλιτεχνική πρακτική  του είναι η γλυπτική και η ζωγραφική, κατά τις οποίες χρησιμοποιεί διάφορα υλικά όπως τσιμέντο, πηλό, ξύλο και γούνα. Στο έργο του  υπάρχει ένας  διάλογος ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, τη νομαδική και νέο νομαδική νεωτερικότητα. Μέρος του έργου του αποτελεί η χρήση του χιούμορ και της οργανικότητας, της  αντίθεσης αλλά και της αφαίρεσης.

 

 

 

 

 


 

Foteini Palpana Fold 3.jpg

 

Φωτεινή Παλπάνα

foteinipalpana.blogspot.com

 

Το έργο της Φωτεινής Παλπάνα αφορά μη γραμμικές, συχνά μη ανθρωποκεντρικές αναγνώσεις της ιστορίας, στις οποίες εμπλέκονται συστήματα και διεργασίες διεπιστημονικού ενδιαφέροντος. Μέσα από αυτή τη διαδικασία αποκέντρωσης του βλέμματος γίνεται μια απόπειρα να διερευνηθεί ο ρόλος που παίζουν παράπλευρες και μη καταγεγραμμένες αφηγήσεις στη συγκρότηση κοινοτήτων, στη διαμόρφωση συλλογικής μνήμης, στη δημιουργία εθνικών ταυτοτήτων. Η Φωτεινή Παλπάνα κατασκευάζει φαντασιακά ντοκουμέντα γύρω από θεματικές όπως αυτές της συλλογικής μνήμης, της κοινότητας, της ταυτότητας και της επικράτειας. Η προσέγγισή της συνίσταται σε μια διαδικασία «δημιουργικής ανασκόπησης» με μέσα όπως το σχέδιο, το video, η performance, η γλυπτική, η εγκατάσταση, η φωτογραφία και οι αρχειακές καταγραφές. Τα έργα που προκύπτουν λαμβάνουν το ρόλο ευρημάτων, στοιχείων και καταγραφών που συντίθενται για να στοιχειοθετήσουν νέες, υποκειμενικές αφηγήσεις. Παράλληλα με την προσωπική της δουλειά, από το 2011 δραστηριοποιείται ως μέλος της ομάδας Campus Novel.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

6 (2)

 

Χρήστος Βαγιάτας

vagiatas.blogspot.com

 

Στη δουλεία του, ο Χρήστος Βαγιάτας διαπραγματεύεται  την έννοια του ορίου, ως προς την αναπαράσταση και τη σημασία του. Χρησιμοποιώντας το ως δομικό στοιχείο, θέτει όρια στον χώρο δημιουργώντας, με τη χρήση γραμμικών στοιχείων και αναγνωρίσιμων σύμβολων, νέες χωρικές συνθήκες. Εναλλακτικά, η μορφή του ορίου γίνεται κωδικοποιημένος λόγος, θέτοντας ερωτήματα και προβληματισμούς σχετικά με την αντίληψη της φύσης του, ως βίωμα.

 

 

 

 


 

1982380_10152267088721170_2068167294_o.jpg

 

Χρίστος Παπαμιχαήλ

bounderiesperformance.wordpress.com

 

Ο Χρίστος Παπαμιχαήλ είναι ηθοποιός και ζει στην Αθήνα από το 2007. Κατάγεται από την Κύπρο. Έχει συμμετάσχει σε διάφορα πρότζεκτς από διαφορετικές σκοπιές -υποκριτική, χορός, περφόρμανς, σκηνοθεσία. Το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται στις δράσεις στο δημόσιο χώρο και στον πειραματισμό με δομές καλλιτεχνικής συνεργασίας. Για την έκθεση Boundaries ξεκίνησε ένα ανοιχτό ομαδικό πρότζεκτ, για το οποίο καλλιτέχνες και μη ήρθαν σε επαφή, με στόχο τη δημιουργική εξερεύνηση των ορίων. Επιχείρημά τους είναι να επεξεργαστούν και να ανακαλύψουν  τις μεταβάσεις των ορίων μεταξύ ζωής  και τέχνης, δημιουργίας και έμπνευσης, πραγματικού και φαντασιακού. Έτσι, δημιούργησαν μια ομάδα που θα αυτοπροσδιορίζει τα όριά της σε σχέση με τη λειτουργία και τη σύστασή της, ενώ επιζητούν να βρίσκονται στη στιγμή της μετάβασης, μέσα από τη διαρκή κίνηση και εξέλιξη.

 

 

 

 

 

 


 

concrete love song_andrew_for cat..jpg

 

Andrew Mason

www.andrew-mason.net

 

To έργο του Mason είναι ένας συνδυασμός έντονων, φωτεινών και απλά διακοσμημένων αντικειμένων. Τόσο τα υλικά όσο και τα γλυπτά του επηρεάζονται αλλά και αναφέρονται στα βασικά δομικά υλικά που συναντώνται σε κατοικίες, όσο και στη δημόσια αρχιτεκτονική. Ενώ ορισμένες φορές η δουλειά του εκπροσωπεί και εξυμνεί αυτά τα στοιχειώδη αντικείμενα, ο Mason συχνά επιθυμεί να τα φαντάζεται εκ νέου σε ένα διαφορετικό πλαίσιο.

 

 

 

 

 

 


 

P1180321.jpg

 

Dickie Webb

www.dickiewebb.com

 

Ο Dickie Webb βασίζεται σε μια νομαδική καλλιτεχνική τεχνική, μέσω της οποίας μεταναστεύει μεταξύ του Βορείου και του Νοτίου ημισφαιρίου, κάτι που αποτελεί συνεχή εναλλαγή για τον ίδιο τα τελευταία δέκα τέσσερα χρόνια. Λόγω αυτής της διαρκούς μετανάστευσης, η ζωή του Webb έχει απομακρυνθεί από τα κοινωνικά πρότυπα. Ο νομαδικός τρόπος ζωής τού υποδεικνύει ότι πρέπει να προσαρμόζεται αλλά και να αμφισβητεί τη σχέση μας με το περιβάλλον, διαφοροποιώντας τον τρόπο με τον οποίο κατανοεί την έννοια της οικίας και το ρόλο που κατέχουν οι προσδοκίες της κοινωνίας. Ως αφετηρία, η τρέχουσα έρευνά του συνδυάζει τους «μη-τόπους» του Marc Auge με τις «ετεροτοπίες» του Michel Foucault. Ο Webb χρησιμοποιεί αυτούς τους φανταστικούς και σε μετάβαση χώρους ως μέσο αποκάλυψης ανωμαλιών και ανακριβειών παρόμοιων με εκείνες που συναντά κανείς στις ανθρώπινες προσωπικότητες. Αυτή η σύνδεσή του με το χώρο μέσα από τις ανθρωπόμορφες αξίες του, τον παρακινεί να θεωρήσει τον τόπο ως αντιπροσωπευτικό σημείο επίκαιρων ζητημάτων που βιώνονται τόσο από το άτομο, όσο και από το σύνολο. Χρησιμοποιώντας το χώρο σαν μεταφορά και σαν μέσο, ο Webb προσπερνάει την αρχιτεκτονική δομή και εξερευνά μεταβατικές ιδιότητες, προσεγγίζοντας αυτήν τη θολή σκηνή από την οπτική ενός ξένου.

 

 

 

 

 


 

13 (1).jpg

 

Elliott Burns

www.elliottburns.com

 

Στην πρακτική του, ο Elliott Burns, καταλαμβάνει ποικίλους ρόλους, που αν και πρωταρχικά εστιάζουν στα ζητήματα του τοπίου, μετέπειτα διευρύνονται έτσι ώστε να εξερευνήσουν τις δυναμικές της ιθαγένειας, των οικονομικών και της ψηφιακής απεικόνισης. Ταυτόχρονα με την ενασχόλησή του με τις τοπιακές παρεμβάσεις, τη γλυπτική και τη ζωγραφική, ο Burns καταπιάνεται και με την αναλογική φωτογραφία. Το 2013, συν ίδρυσε δύο καλλιτεχνικά πρότζεκτς, το Data & Ethics Working Group (DEWG) και το Archive of Video Game Architecture (AVGA), για τα οποία συνεργάστηκε με ένα εύρος ακαδημαϊκών και επιστημόνων. Σήμερα, εργάζεται ως καλλιτεχνικός σύμβουλος στο πρόγραμμα ICT-Art Connect, που χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

 

 

 

 

 

 

 


 

IMG_4943.jpg

 

Jack Burton

www.jackburton.eu

 

Η δουλειά του Jack Burton καταλαμβάνει το χώρο μεταξύ φωτογραφίας και γλυπτικής, οι συνθέσεις του κάνουν αναφορές σε τοπία, τη λαχτάρα και την πάλη με ιστορικά γεγονότα.


 

Boundaries2_edited-1.jpg

 

Rachael Cloughton

www.rachaelcloughton.com

 

Το έργο της Rachael Cloughton επιδιώκει να θολώσει τις παραδοσιακά ιεραρχημένες κατηγορίες της Ιστορίας της Τέχνης και να διερευνήσει τους πολιτιστικούς κώδικες και τις συνθήκες που υπαγορεύουν τον τρόπο με τον οποίο η πληροφορία συγκεντρώνεται και διαχέεται. Η δουλειά της, προσαρμοσμένη στα διαφορετικά μέσα τέλεσης όπως ζωγραφική, φωτογραφία και συγγραφή, προσεγγίζει τον συναρπαστικό κόσμο του «άλλου» και το «αλλού» με ιστορικούς και γεωγραφικούς όρους. Επηρεασμένη από τη διαμονή της σε καλλιτεχνικά residencies σε Αθήνα και Ρώμη το 2013, την επιβίωση από το παρελθόν και την πληθώρα των παρεξηγήσεων που αυτό παρουσιάζει, η Cloughton επικεντρώνει την τρέχουσα πρακτική της σε μετατοπίσεις και απόηχους. Είναι επίσης η συντάκτρια του περιοδικού Line Magazine, μίας έκδοσης αφιερωμένης σε ανερχόμενες πρακτικές οπτικής τέχνης, που συναντώνται στο Ηνωμένο Βασίλειο.

 

 

 


 

DSC_2761.JPG

 

Rilène Markopoulou

www.rilene.com

 

Η Rilène χρησιμοποιεί ένα ευρύ φάσμα μέσων για να εκφράσει τις ιδέες της, καθώς ενδιαφέρεται να χρησιμοποιεί διάφορες μορφές σύγχρονης καλλιτεχνικής έκφρασης, ως εργαλεία που της επιτρέπουν να εξερευνήσει μια διαφορετική επίδραση στο θεατήΕνδιαφέρεται λιγότερο για το λόγο για τον οποίο συμβαίνουν τα πράγματα σε σχετικά με το πώς οι άνθρωποι δέχονταιαντιδρούνβιώνουν ή προσαρμόζονται σε αυτάΣτόχος της είναι να φέρει το θεατή σε προσωπικό και ψυχολογικό προβληματισμό και να δημιουργήσει ερωτήματα που τον τοποθετούν σε ανοίκειες καταστάσεις. Στην προσπάθεια να μειώσει το φράγμα μεταξύ της τέχνης και του θεατή χρησιμοποιεί συχνά το χιούμορ ως όχημα για την επεξεργασία ζητημάτων που είναι δύσκολο να αναφερθούν διαφορετικάΠροτιμά τη χρήση εφήμερων και μη επεμβατικών υλικών και δράσεων, ώστε να εξουδετερώσει τη σημασία του ίδιου του έργου τέχνης.

 

 

 

 

 

 

IMG_4027.JPG

 

Stephanie Mann

www.stephaniemann.org

 

Για να χρηματοδοτεί την καλλιτεχνική της ενασχόληση, η Mann εργάζεται για μια εταιρία ανάπτυξης λογισμικού τρεις ημέρες την εβδομάδα, στην οποία δεν είχε ποτέ ένα μόνιμο γραφείο. Για το λόγο αυτό βρίσκεται σε μια διαρκή, δυσάρεστη, κατάσταση ενδο-γραφειακής μετανάστευσης, κάτι που επιλύει με την εγκατάστασή της στην καρέκλα ενός αδιάθετου ή σε άδεια συναδέλφου της ή ακόμα με το να συσπειρώνεται μέσα σε αυτό που εκείνη αναφέρει ως «σπηλιά» (στην κυριολεξία, ένα ντουλάπι γεμάτο με κομμάτια τάπητα που δεν είναι τοποθετημένα στο πάτωμα). Ένα πλεονέκτημα αυτής της συνεχούς διέλευσης των συνόρων είναι εμφανές από την ποικιλία των περιβαλλοντικών ερεθισμάτων που της προσφέρονται. Η Mann συνήθως μιλάει για τη συγκίνηση, τις αμέτρητες εσωτερικές αντιδράσεις που προκύπτουν από κάτι μικρό, ένα ελαφρό συμβάν, όπως όταν ο καρπός της ξεκουράζεται πάνω σ’ ένα καινούριο και οικονομικό mousepad από ζελέ, ή την κατάσταση του να βρίσκεται μπροστά σε μια ποικιλία πινεζών σχεδίασης (πολύχρωμες, επίπεδες πινέζες, κλασικές από συμπαγές διάφανο πλαστικό, αλλά και τις καινούριες πινέζες που χρησιμοποιούν οι μοδίστρες, που αν και περίεργες, είναι καλοδεχούμενες). Η Mann συνήθως θαυμάζει τις εικόνες, την αισθητική, την εμπειρία και το φυσικό, ως αναπαραστάσεις του αοράτου, διαύλους επικοινωνίας του άυλου, ως άγκυρες στο αόρατο επιπλέων. Και κάποιες φορές όχι.

 

c

 

Από τα εγκαίνια της Έκθεσης

Info

Έγραψαν για την Boundaries

Κατάλογος Έκθεσης

Ευχαριστίες

 

 

 

pic1.jpg

 

 

pic2.jpg

 

 

pic3.jpg

 

 

pic4.jpg

 

 

pic5.jpg

 

 

pic6.jpg

 

d

 

 

 

Ευχαριστίες

 

Info

Έγραψαν για τα Όρια

Κατάλογος Έκθεσης

Από τα εγκαίνια της Έκθεσης

 

 

Η έκδοση του καταλόγου αφορά στην έκθεση:
Boundaries

21-30 Μαρτίου 2014

 

ARTSCAPE ATHENS & SNEHTA

 

Copyright:

Κείμενα: © οι συγγραφείς

Εικόνες: © οι καλλιτέχνες

 

All rights reserved. Κανένα μέρος του καταλόγου δεν δικαιούται να αναδημοσιευθεί σε καμία μορφή, εκτύπωση, φωτογραφία και με κανένα άλλο μέσο, χωρίς τη γραπτή άδεια των δικαιούχων.

 

Η επιμελήτρια θα ήθελε να ευχαριστήσει τους:

Αύγουστο Βεϊνόγλου, Βίκυ Δημητροπούλου, Γιάννη Αμανατίδη, Γιάννη Βώβο, Γιώργο Βεϊνόγλου, Δάφνη Κουτσούκη, Δέσποινα Φλέσσα , Ειρήνη Μπαχλιτζανάκη, Κτήμα Τσέλεπος, Μαριάννα Λουίζου, Πάνο Ματθαίου, Χάικ Ι. Κουρδογαωιάν, Χριστίνα Κωβαίου, Helen Campbell, Stephanie Mann

 

 

Artscape AthensArtscape Athens | Μοσχονησίων 5, Πλατεία Αμερικής, Αθήνα 112 52

www.artscapeathens.gr

Ανοιχτό Τοπίο Πολιτισμού. H Artscape Athens βρίσκεται στα σύνορα μεταξύ Κυψέλης και Πλατείας Αμερικής, στην οδό Μοσχονησίων 5. Λειτουργεί από την αρχή του 2014 ως η αίθουσα πολιτιστικής έκφρασης και καλλιτεχνικής δημιουργίας της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας  Ελληνικό Μουσείο Παραμυθιών. Σκοπός της είναι να φιλοξενήσει κάθε μορφή καλλιτεχνικής έκφανσης και να αναδείξει τις εγχώριες δημιουργικές ιδέες. Ο συμμετοχικός σχεδιασμός των δράσεών της αποτελεί κινητήριο στοιχείο της, γι’ αυτό και δέχεται προτάσεις για προγράμματα και εκθέσεις από όποιον επιθυμεί να συστήσει ή να παρουσιάσει το έργο και τις ιδέες του στο κοινό.

 

 

Snehta | Αγίας Ζώνης 1, Κυψέλη, Αθήνα 113 61

www.snehtaresidency.org

 

Το Snehta Residency ιδρύθηκε στην Αθήνα το 2012 με σκοπό την προώθηση ξένων καλλιτεχνών μέσα απο τον κύκλο φιλοξενιών και των εκθέσεων που πραγματοποιει φέρνοντας τους σε επαφή με την Αθηναϊκή εικαστική σκηνή. Οι καλλιτέχνες επιλέγονται και εργάζονται για δύο μηνες στην Κυψέλη.  Στόχος του Snehta είναι επίσης να μεταδώσει σύγχρονες εικαστικές πρακτικές και να αναδείξει άλλες που φέρουν στοιχεία επικαιρότητας, πειραματισμού και αυθεντίας εντός αλλά και εκτός χώρας.

 

artscape_logo_screen_RGB-01.jpg  snehta logo2.jpg

 

 

 



1. Deleuze, G. and Guattari, F. 1988, A Thousand Plateaus, 1st ed. London: The Athlone Press Ltd. , σ. 500

2. Ο ομαλός και ο ραβδωτός χώρος είναι δύο όροι που αντιστοιχούν στην αντίθεση μεταξύ των νομάδων (ομαλός) και του κράτους (ραβδωτός). Ο ομαλός είναι ρευστός χώρος όπως οι νομάδες που μετακινούνται και προσαρμόζονται παντού. Ο ομαλός βρίσκεται στην κατάσταση του γίγνεσθαι σε ένα αέναο μεταβατικό στάδιο. Ο ραβδωτός χώρος είναι η πόλη που οριοθετείται, χαρτογραφείται και προγραμματίζεται από μια ιεραρχική δομή ρυθμισμένη από την πολιτική εξουσία. Ωστόσο, οι συγγραφείς δημιουργούν μια πιο σύνθετη ανάλυση μεταξύ των δύο αυτών χώρων μέσω διαφόρων παραδειγμάτων-μοντέλων, όπως: το τεχνολογικό μοντέλο, το μουσικό μοντέλο, το ναυτιλιακό μοντέλο, το φυσικό μοντέλο, το αισθητικό μοντέλο και το μαθηματικό μοντέλο.

[3] Heidegger, M. Η προέλευση του έργου τέχνης, εκδόσεις Δωδώνη, σ. 82

[4] ο.π. σ. 82

[5] Deleuze G. and Guattari F. ό.π. σ.482

[6] Nietzsche, F. Η Γέννηση της Τραγωδίας, εκδόσεις Γκοβόστης ό.π. σ.482

1 Martin Heidegger, H προέλευση του έργου τέχνης, Δωδώνη, Aθήνα 1986, σελ.28

2 Martin Heidegger, H Tέχνη και ο Xώρος, Ίνδικτος, Aθήνα 2006, σελ.48

3 Rosalind Krauss, “Sculpture in the Expanded Field”, Ocober, Vol.8 (Spring 1979), σελ.33

4 Rosalind Krauss, ο.α., σελ.37

5 Nancy Spector, “Theanyspacewhatever. An exhibition in ten parts”, theanyspacewhatever, κατάλογος έκθεσης (S. R. Guggenheim Foundation, New York, 2008-2009), σελ.15

6 Nicolas Bourriaud, Relational Aesthetics, les presses du réel, Paris 2002, σελ.14